วันนี้ วันที่ 5 ธันวาคม ตรงกับวันพ่อแห่งชาติ และวันนี้ก็เป็นอีกวัน ที่บางคนที่ไม่เคยบอกรัก "พ่อ" อาจจะมีโอกาสได้ใช้ความสำคัญนี้ บอกรักพ่ออย่างไม่เขินอาย
โดยปกติ เราจะเป็นคนไม่ค่อยกอด หรือบอกรักพ่อมากนัก ก็อย่างที่รู้ๆกัน เราอ่ะตัวซนประจำบ้าน พ่อชอบบอกเราบ่อยๆว่า "เราดิ้อเงียบ ดื้อตาใส เข้าใจทุกอย่าง แต่ไม่เลือกที่จะทำ ชอบดื้อแพ่ง และทำหน้ามึน"
แต่เมื่อเช้านี้ ลูกคนนี้ ได้กอดพ่อหน้าบ้าน และบอกรักพ่อ ก่อนที่วันนี้ เราตั้งใจไว้ว่า จะไปทำบุญโรงศพที่หัวลำโพง สำหรับของขวัญวันพ่อนั้น คงไม่มีอะไรมีค่าไปกว่า "การบังคับตนเอง ไม่ให้ดื้อให้ซน และทำให้ท่านกังวลใจ"
อย่างที่เราเกริ่นไว้เมื่อวานว่า "ความเป็นพ่อนั้น ใช่ว่า ผู้ชายทุกคนจะมีอยู่ในสายเลือด หรือเป็นกรรมพันธุ์ สืบทอดกันมา" แต่สิ่งที่กระตุ้นจิตสำนึกนี้ได้นั้น ก็คือ "ความเป็นพ่อ ที่ออกมาจากหัวใจ"
คงสะท้อนให้เห็นได้ชัดจาก "ข่าวตามหน้าหนังสือพิมพ์ที่ลงว่า พ่อข่มขืนลูกตัวเอง พ่อฆ่าลูกตัวเอง พ่อทำร้ายลูกตัวเอง ฯลฯ" ข่าวความรุนแรงที่เกิดจากผู้เป็น "พ่อ" นั้น ก็ค่อนข้างมีออกมาให้เห็นบ่อยๆในสังคม ถ้ามาวิเคราะห์กันดีๆ เพราะเหตุใดนะ "พ่อ" เหล่านั้น ถึงได้กระทำเช่นนั้นกับลูกในสายเลือด (หากทำกับมนุษย์คนอื่น ก็คงไม่สะท้อนใจเท่านี้) เรามั่นใจเลยว่า เหตุผลหลักที่เขากระทำเช่นนี้ เนื่องจาก ขาดจิตสำนึก "ความเป็นพ่อ" (จิตสำนึกนี้ ไม่ได้ติดตัวผู้ชายตั้งแต่เกิดมา ไม่ใฃ่ว่าทุกคนต้องมี และจิตสำนึกนี้ จะเติบโต และถูกกระตุ้น เมื่อเขามีหัวใจแห่งความเป็น "พ่อ" ผู้ซึ่งเสียสละ รัก และมีจุดหมายเมื่อได้ให้กำเนิดชีวิตเล็กๆอีกชีวิตนึง)
เราค่อนข้างจะโชคดี ตรงที่พ่อของเรานั้น เป็นคนที่มีจิตสำนึกของความเป็นพ่อค่อนข้างสูง แต่อาจจะแสดงออกได้ไม่เก่งเท่าไหร่นัก เราประทับใจในตัวท่านมาก
ณ เวลานี้ ตอนนี้ วันนี้ คงไม่มี "ตัวอักษรใดๆ คำพูดใดๆ ที่จะสื่อถึง ความรู้สึกขอบคุณ ซาบซึ้ง และเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักจากใจเรา (ซึ่งเป็นลูก) ได้ดีเท่ากับ รอยยิ้ม และแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข ที่อยากจะจ้องมอง "ชายชรา" ที่เปรียบเสมือน "อัครเทวดา" (เทวดาประจำตัว) ที่คอยคุ้มครอง ปกป้อง และเฝ้ามองเราด้วยความรัก ความให้อภัย และความเสียสละ เสมอมา"
พ่อคะ ถ้าอยากรู้ว่าหนูรู้สึกยังไงกับสิ่งที่พ่อทำมาตลอดทั้งชีวิตเพื่อหนูนั้น พ่อต้องนั่งนิ่งๆ มองตาหนู และพ่อจะเข้าใจว่า หัวใจดวงน้อยๆนี้ เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขเพียงใด เมื่อมีสองมือของพ่อนั้นคอยพยุงอยู่ตลอดเวลา
แค่เพียง "รัก" คงไม่เพียงพอที่จะอธิบาย
ลูกแสนดื้อของพ่อ
